Potocznie zwany ajerem używany był do dezynfekcji wody pitnej.

Do celów leczniczych zbiera się od wiosny do jesieni aromatyczne kłącza. Na wsiach przetrwał zwyczaj przystrajania liśćmi ajeru kościołów, chałup, podwórzy na Zielone Świątki. W każde możliwe miejsce – w chałupie, stodole, oborze wtykano również gałązki klonu, jesionu, brzozy, świerka i wierzby. Kobiety zatykały gałązki także na polu gdzie rósł len, konopie i warzywa. W bardzo nielicznych miejscach kraju stosuje się liście tataraku do pieczenia chleba jako aromatyczną podkładkę, nadają one pieczywu niezwykle smakowity aromat. Smażone młode pędy, ucięte tuż przy kłączach, służą do dekoracji ciast i tortów. Tatarak stanowił przyprawę korzenną, dodawał smaku ciastom, budyniom i kompotom a „tatarskie ziele w cukrze” w XVI i XVII wieku był jeszcze rzadkim i modnym specjałem.